610. Gender discriminatie in de Nederlandse rechtspraak - Geert Corstens, President van de Hoge Raad en hoogste rechter van Nederland, pleit in de wetgeving rond minimumstraffen voor een 'behoorlijke ontsnappingsclausule' speciaal voor moordende en dodende vrouwelijke echtgenoten

Bron: Interview met de hoogste Nederlandse rechter Geert Corstens, President van de Hoge Raad, in VPRO-Buitenhof TV op zondag 24 oktober 2010, VPRO-Buitenhof TV, Transcriptie interviewfragmenten door Peter Tromp, Vaderkenniscentrum, zondag 24 oktober 2010
http://www.vpro.nl/programma/buitenhof/afleveringen/43923318/items/44088341/

Geert Corstens, President van de Hoge Raad en hoogste rechter van Nederland, pleit in Buitenhof bij de politiek voor een behoorlijke ontsnappingsclausule speciaal en alleen voor ondermeer moordende en dodende vrouwen/vrouwelijke echtgenoten in de aankomende wetgeving rond minimumstraffen

Fragment 1 – Over moordende en dodende vrouwen

Geert Corstens, President van de Hoge Raad, spreekt zich als hoogste Nederlandse rechter uit over de beoordeling van de misdaad ‘Vrouw kan zich niet beheersen en dood de man’ bij het toelichten van zijn bezwaar tegen minimumstraffen en pleit voor een behoorlijke ontsnappingsclausule in de wetgeving bij minimumstraffen allèèn en speciaal voor dodende en moordende vrouwen.

Buitenhof TV (Peter van Ingen): De rechters krijgen in de toekomst toch wel minder speelruimte. Het kabinet heeft voorgesteld om de minimumstraffen in te voeren, nu nog alleen voor recidive bij ernstige misdrijven. Is daar iets op tegen - tegen minimumstraffen - eigenlijk?

Geert Corstens (President van de Hoge Raad): Ja. Kijk het is een heel gebruikelijk systeem in een aantal ons omringende landen. De speelruimte van de rechter wordt ietsje ingeperkt. Dat is heel gebruikelijk. En als dat gaat gebeuren, dan zullen wij Nederlandse rechters daarmee rekening houden. Dat zullen we loyaal uitvoeren natuurlijk.

Het enige wat er op tegen is van, en dan kom ik weer op het punt terecht wat is onze opdracht nl in het concrete geval recht te doen ...dus de werkelijkheid is vaak meer bizar dan je kunt denken.

Het kan zich bv. voordoen, gevallen die zich met een zekere regelmaat zelfs voordoen. D’r is een echtelijk conflict, man treitert de vrouw al jàrenlang en op een gegeven moment is de maat vol: ‘Vrouw kan zich niet beheersen en dood de man.’

Ja eh, dan hebben we wel een probleem, als er dan minimumstraffen zijn. Als dat zou betekenen dat dan de helft van het maximum wat op doodslag staat zou moeten worden toegepast, dan denk ik dat je een onrechtvaardige beslissing gaat nemen als rechter.

Dat willen we natuurlijk niet. En vandaar dat ik hoop dat er een behoorlijke ontsnappingsclausule in de wet wordt opgenomen. Maar ik ga d’r vanuit dat dit kabinet, redelijke mensen, natuurlijk komen ze met een behoorlijke ontsnappingsclausule.

Buitenhof TV: Ja ...

Geert Corstens: Dat ligt voor de hand. Maar dat is wel wat ik graag wil zeggen.

Buitenhof TV: D’r wordt iets gelachen op de tribune. ……..Dat is natuurlijk omdat u, u wil toch iedereen ook te vriend houden. Ook de politiek. Dus ik begrijp … dat is een netelige positie als u dit zou gaan afwijzen. Dat kunt u ook niet als president denk ik hè!?

Geert Corstens: Nee, wij moeten natuurlijk …. de wetgever bepaalt natuurlijk de inrichting van staat en samenleving.

Fragment 2 – Over de noodzaak van evenredigheid van geweld bij noodweer

Even verder beroept de hoogste Nederlandse rechter zich in hetzelfde interview, bij het onderwerp dat het ‘Kabinet meer aandacht wil voor het slachtoffer bij noodweer en minder voor de dader’, echter weer op de ‘al eeuwenlang erkende noodzakelijke evenredigheid voor geweld dat een aanvaller pleegt en geweld dat een verdediger mag plegen’:

Buitenhof TV (Peter van Ingen): Gaan we nog even door. Premier Rutte wil meer aandacht voor het slachtoffer. Als ik wordt aangevallen in mijn huis en ik sla iemand volledig in elkaar, dan moet er meer aandacht zijn voor het slachtoffer dan eigenlijk voor de dader.

Geert Corstens:Ja. Ik weet niet wat hij daar precies mee bedoelt. Maar ik denk dat hij doelt op uitbreiding van het begrip noodweer. Dat is een oud begrip. Ik wordt aangevallen, dan mag ik me daartegen verdedigen. Maar vaste rechtspraak, al eeuwenlang, ik bedoel dat is niet iets wat zomaar de laatste jaren is opgekomen. Al eeuwenlang bestaat daarbij een hele belangrijke notie: Er moet een evenredigheid zijn voor het geweld dat de aanvaller pleegt en het geweld dat de verdediger pleegt. Die evenredigheid moet er zijn.

Buitenhof TV: En die is er eigenlijk al!?

Geert Corstens: En daar is een flinke ontwikkeling geweest in de rechtspraak en rechters zijn de laatste 10-15 jaar … hebben iets meer ruimte gegeven voor noodweer. Maar ook daarvoor geldt: het moet rechtvaardig blijven. Daar staan wij als rechters voor.

……………………………………

496. Vaderkenniscentrum pleit in EditieNL (RTL) voor woonruimte bij sociale huisvesting die het aan gescheiden vaders mogelijk maakt ook hun kinderen te ontvangen en verzorgen

Schuinsmarcheerder zoekt woning

Bron: RTL Editie NL - Maandag 17 mei 2010

Gebroken Nederlandse samenleving - Epidemie aan scheidingen

In de Nederlandse 'gebroken samenleving' is sprake van een steeds sneller stijgend aantal scheidingen, verbroken partnerschappen en relatiebreuken. In 2008 ging het daarbij om ruim 32.000 scheidingen en nog eens een zelfde aantal verbroken partnerschappen en samenwoningen.

In ruim 80% van de gevallen zijn het de vrouwen die een huwelijk of relatie verbreken, maar het zijn juist de mannen en vaders die daarvoor de rekening moeten betalen. Want in meer dan 90% van de scheidingen verlaten juist de scheidende vaders in Nederland net als de nu afgetreden staatssecretaris Jack de Vries van het CDA nog steeds de echtelijke woning voor vrouw en kinderen en komen dan plotseling op straat te staan.

Discriminatie van gescheiden vaders door gemeenten en woningcorporaties

Vaders die daarbij bovendien ook nog afhankelijk zijn van sociale huisvesting in hun gemeente merken dan dat ze plotseling automatisch behandeld worden als 'alleenstaanden' of 'eenpersoonshuishoudens' en uitsluitend in aanmerking kunnen komen voor de navenante tweekamer-startersflatjes van de woningcorporaties voor jongeren zonder slaapgelegenheid voor hun eigen kinderen.

Scheidingskinderen de dupe

Hierdoor kunnen deze vaders geen goede invulling geven aan de kontakt- en omgangsregelingen met hun kinderen na de scheiding. Bovendien is in de nieuwe wet op het voortgezet ouderschap sinds april 2009 nu ook het 'gelijkwaardig en gedeeld ouderschap' tussen de beide scheidende ouders als belangrijk en centraal uitgangspunt opgenomen. En ook dit wordt door het discriminerende sociale woonruimtebeleid van gemeenten en woningcorporaties onmogelijk gemaakt.

Deze behandeling van gescheiden vaders in de gemeentelijke sociale huisvestingsverordeningen is daarom een van de meest schrijnende vormen van gender discriminatie door de Nederlandse overheden, waarbij de scheidingskinderen en hun vaders door gemeenten en woningcorporaties letterlijk tot 'kind van de rekening' gemaakt worden.

Amersfoort

Amersfoort, de enige Nederlandse gemeente die tot nu toe in februari 2007 voor scheidende en gescheiden vaders een gender-neutrale woonruimteverordeningen heeft vastgesteld, waarin de kinderen van gescheiden vaders wel erkenning en (woon)ruimte krijgen, blijkt nu zelfs weer te overwegen om deze bepaling weer terug te draaien.

Campagne Vaderkenniscentrum

Reden temeer voor het Vaderkenniscentrum om een campagne te starten om voor scheidende en gescheiden vaders en hun kinderen de gender discriminerende bepalingen uit de sociale huisvestingsverordeningen van gemeenten en woningcorporaties verwijderd te krijgen.

Gerelateerde artikelen:

• Amersfoort heft in huisvestingsverordening discriminatie tussen beide scheidende ouders op (Vaderkenniscentrum nr. 2, 22 februari 2007) http://vaderkenniscentrum.blogspot.com/2007/06/2_16.html
• De sociale woningmarkt is een schandaal - gescheiden vaders met kinderen kunnen achteraan sluiten met alle ellende van dien (Vaderkenniscentrum nr. 80, woensdag, april 16, 2008) http://vaderkenniscentrum.blogspot.com/2008/04/80.html

429. OM vervolgt Deventer vader voor onttrekking, maar aan onttrekkende moeders doet men niets

Vooraf:

De Nederlandse justitie en politie frustreert al jarenlang structureel en systematisch vaders in het doen van aangifte van onttrekking tegen moeders - want daar gaat het hier om - wanneer zij na een scheiding te maken krijgen met een moeder die planmatig de omgang en het contact tussen de kinderen en hun vader frustreert. En als een van de moeders uit deze grote groep moeders na jarenlange contactfrustratie en onttrekking uiteindelijk in uitzonderingsgevallen toch een keer vervolgd wordt, worden er ook nog belachelijk lage straffen geëist in de orde van grote van 40 uurtjes taakstraf.

Geheel anders wordt dat wanneer een vader hetzelfde doet. Want wanneer een vader in Nederland hetzelfde doet en de kinderen weghoudt bij moeder rukken politie en justitie met groot machtsvertoon en een amberalert uit en wordt er onmiddelijk vervolging ingesteld. In dit geval van een Deventer vader die twee weekjes op vakantie ging met zijn kinderen, nadat moeder de omgangsregeling eenzijdig met hulp van de rechtspraak had teruggebracht naar 1 dag per twee weken zonder dat daar grond voor was, of vader zelfs maar gehoord werd.

Tegen deze vader durven de discriminerende lafbekken bij politie en justitie nu ineens wel te vervolgen en hem een zware douw uit te delen. (Er wordt een voorwaardelijke celstraf van vier maanden en een werkstraf van 180 uur geëist.) Daar is op zich niks mis mee, maar dan nu ook die honderdduizend moeders in Nederland die hetzelfde ongestraft mogen en kunnen doen ook diezelfde douw eens uitdelen, zou ik aan deze ambtelijke helden op sokken van minister van Justitie Hirsch Ballin (CDA) willen adviseren.

De Utrechtse vader die onlangs aangifte deed tegen minister van Justitie Hirsch ballin heeft dan ook groot gelijk. Want wat justitie hier doet (zie verder hieronder) is meten met twee maten en regelrechte gender discriminatie. Durven ze wel!

Peter Tromp
Vaderkenniscentrum

Vader neemt dochter zonder toestemming mee

Bron: Stentor - Regio - Deventer - zaterdag 13 februari 2010

DEVENTER/ZWOLLE - Problemen over de omgang tussen vader R.I. (40) en zijn dochter waren er nooit, totdat zijn ex een nieuwe vriend kreeg.

De omgang verliep stukken moeizamer. Toen I. vorig jaar juli én zijn baan én zijn huis kwijtraakte, raakte hij zo gefrustreerd dat hij met zijn dochter in de auto stapte en met haar naar Duitsland ging. Per sms lichtte hij weliswaar zijn ex in over de spontane vakantie, maar haar toestemming had hij niet.

Om die reden stond de Deventenaar terecht voor het onttrekken van een kind aan het wettig gezag. Tegen hem werden een voorwaardelijke celstraf van vier maanden en een werkstraf van 180 uur geëist.

Voordat die eis was gesteld, had de Deventenaar de achtergronden van zijn zaak belicht. "We hadden een goede omgangsregeling, maar mijn ex-vrouw heeft die laten veranderen. Ik kreeg een uitnodiging van de rechtbank om een nieuwe regeling vast te stellen, maar volgens haar was dat slechts een formaliteit. Ze zei dat het daarom voor mij geen zin had om naar de zitting te gaan en dat zij dat ook niet zou doen. Later kwam ik er achter dat ze de regeling had veranderd. Opeens mocht ik mijn dochter nog maar één dag in de veertien dagen zien."

De Deventenaar heeft bezwaar aangetekend tegen de omgangsregeling, maar die procedure loopt nog. Voor die nuances van de opgewonden man had de aanklager geen oog. De kwestie juli vorig jaar heeft een averechts effect gehad. Na de veelbesproken vakantie heeft hij zijn kind niet meer gezien. Vonnis 25 februari.

77. Over "gender racisme" en "gender apartheid" in familierecht en overheidsbeleid:: Noodzaak van eigen discours om aan ongelijkheid een stem te geven

In reactie op twee eerdere emails van Joep Zander en Jan van Baelen in de Nieuwsbrief "Beide Ouders" van het Vaderkenniscentrum in reactie op mijn gebruik van de aanduiding "gender racisme" de volgende bijdrage:

De introductie van de begrippen gender racisme en gender apartheid ... over het belang van een eigen discours waarin misstanden en onrecht een naam krijgen en bespreekbaar gemaakt worden

Wat betreft kinderen gebruik ik zelf, wanneer ik schrijf of spreek over de gevolgen van de ‘scheidingscultuur’ (een begrip geïntroduceerd en afkomstig van Wim Orbons) en ‘eenouderschapspraktijken’ (een weer door mijzelf geïntroduceerd begrip) voor kinderen in het familierecht, bij voorkeur al jaren de nadere aanduiding “scheidingskinderen”, waarmee ik de 32% van alle Nederlandse kinderen aanduid die een scheiding van de eigen ouders meemaakten. (De term "scheidingskinderen" is voor zover ik heb kunnen achterhalen rond het jaar 2000 geïntroduceerd door de auteur Rob van Altena in een door hem geschreven folder "Het Ouderverstotingssyndroom" voor het toenmalige Platform SCJF.)

In specifieke gevallen gebruik ik daarnaast ook wel de termen “vaderloze kinderen” of “vaderloos opgroeiende kinderen”. "De vaderloze samenleving", "vaderloze gezinnen" en "vaderloze kinderen" zijn termen die in verband gebracht met de ontvadering in het familierecht afkomstig zijn van de Duitse schrijver en journalist Matthias Matussek (*) die over dit verschijnsel in 1998 het boek "Die vaterlose Gesellschaft" publiceerde (zie hierover ook het themanummer "Die vaterlose Gesellschaft" van het Duitse blad Der Spiegel uit november 1997). En met het verschijnen in september 2002 van het Britse Civitas Rapport "Experiments in Living: The Fatherless Family" (PDF) van onderzoekster Rebecca O'Neill (zie ook het artikel : De gevolgen van ouderverstoting en vaderloos opgroeien voor onze kinderen) werden deze termen vervolgens ook in het Angelsaksische taalgebied geïntroduceerd en gemeengoed als aanduiding voor nieuwe verschijnselen in de werkelijkheid die tot dan toe geen naam hadden.

Met het gebruik van de termen "vaderloze kinderen", "vaderloze gezinnen", een"vaderloze samenleving" wil ik zelf soms alleen de groep van 560.000 Nederlandse scheidingskinderen aanduiden die door de overheid, het familierecht en de zorgouder geheel zijn buitengesloten van hun andere ouder, meestal de vader en zijn verdere familie: opa en oma, ooms en tantes, neefjes en nichtjes. Maar soms gebruik ik de term "vaderloze kinderen" ook veel breder als aanduiding voor (praktisch) de totale groep van 1,1 miljoen Nederlandse "scheidingskinderen". Immers: Als gevolg van de eenouderschapspraktijken van de Nederlandse overheid in het familierecht groeit - op de kleine beperkte groepen kinderen die in een co-ouderschapsregeling opgroeien, omdat de ouders daar in het verleden zelf voor kozen tegen het familierecht en de overheid in, of de groep kinderen alleen bij hun vaders opgroeiden onder 'eenouderschap' (een nieuw door mij geïntroduceerde aanduiding naast de eerder al genoemde term 'eenouderschapspraktijken') - zelfs de groep kinderen met een redelijk tot goed functionerende 'omgangs- of bezoekregeling' (samen met de term "omgangshuizen" een term uit het onderdrukkende discours van het familierecht en de jeugdzorg van de Nederlandse overheid die teruggaat op de zgn. bezoekregelingen uit het gevangeniswezen) van een weekende per 2 weken met hun vader toch nagenoeg vaderloos en onder 'eenouderzorg' (alweer een door mij gebruikte en geïntroduceerde term om dingen een naam te geven) op, waarin het vaderschap voor deze kinderen volstrekt gemarginaliseerd is tot een "McDonalds-vaderschap" dat met vaderschap en de zorgwens en -plicht van vaders voor hun kinderen weinig meer te maken heeft. (Zie voor het "McDonalds-vaderschap" van de overheid en het familierecht bijvoorbeeld de video van de documentaire van Sir Bob Geldof uit 2004, die ook te bezichtigen valt in de rechterzijkolom van deze website).

Wat in deze discussie over woorden en termen echter essentieel is, is dat er enkele jaren terug voor de problemen in het familierecht geen of te weinig woorden en termen beschikbaar waren om ze ook goed mee aan te kunnen duiden en bespreekbaar te kunnen maken. In het voorjaar en de zomer van 2004 en verder na terugkomst van het gezamenlijk bijwonen van de Eerste Europese Vaderconferentie in Wenen (in september 2004) was dat voor mij in lange discussies met de Brits-Duitse vader Eugen Hockenjos, ons belangrijkste punt van zorg en we besloten dingen gericht te gaan benoemen en labelen en die begrippen breed te gaan verspreiden. Verder heeft die conclusie toen ook geleid tot oprichting van een Europees Vaderkenniscentrum, toen nog het Father(Care) Knowledge Centre Europe geheten. (Want benoemen van ervaren verschijnselen is een ding, maar vervolgens kwantificeren, kwalificeren en documenteren een tweede.) Ik was zelf in die tijd bovendien ook mediawoordvoerder voor de Nederlandse Fathers4Justice en was in dat verband steeds bezig met en op zoek naar sprekende termen en woorden om problemen bespreekbaar en begrijpbaar te kunnen maken naar de media.

Het is in dat licht en die context dat de nu alweer enkele jaren terug in de discussies met Eugen geïntroduceerde en geframede termen “gender racisme” en “gender apartheid” tegen vaders in het familierecht en het overheidsbeleid moeten worden bezien (**). De systematische introductie van deze termen was naast de al bestaande termen als “gender discriminatie” en “gender mainstreaming” zo belangrijk en essentieel omdat met deze termen dingen en verschijnselen en vooral onrecht, ongelijkheid en discriminatie - in combinatie gebracht met de begrippen geslacht en gender - beschreven en een naam gegeven kon worden. En het is pas als en nadat dingen een naam hebben gekregen die door anderen ook herkend wordt en kan worden, dat ze beginnen te bestaan en bespreekbaar worden in de werkelijkheid, want pas dan kunnen ze aangeduid worden en kunnen ze ook pas veranderd worden.

Het emotionele gestotter en het gemis aan die aanduidende woorden en dat discours bij ons als ouders was toendertijd ook de aanleiding en essentie van mijn toenmalige discussies met Eugen Hockenjos hierover en de reden waarom we tot de gerichte introductie van deze begrippen zijn gekomen. Iedereen voelt immers intuïtief aan wat er allemaal mis is in het familierecht, maar omdat er geen of te weinig woorden en termen beschikbaar waren om dat ook “talig” uit te drukken anders dan in de termen uit het wel beschikbare maar juist onderdrukkende discours van het bestaande familierecht zelf, stikten wij er als het ware in als we erover probeerde te praten en konden niet rustig in woorden en termen aanduiden waaruit die misstanden dan wel bestonden.

Juist het eerder ontbreken van een krachtig eigen discours met eigen termen en begrippen om aan te duiden wat er mis is in het familierecht veroordeelde ons als protesterende ouders ertoe om ons in woordeloze emoties van verdriet, woede en protest te moeten uiten. Het heeft ons toen – de nog tot vandaag in de media voortdurende aanduiding, bijnaam en het negatieve image van “wanhopige” emotionele probleemouders bezorgd – ouders die zo gemakkelijk individueel als querulanten opzij gezet konden worden “omdat daar niet mee te praten viel”. Het is dat probleem waarover ik enkele jaren terug als woordvoerder van de Nederlandse Fathers4Justice langdurig gesproken heb met Eugen Hockenjos en dat was onze diagnose van het hoofdprobleem van de ouderbeweging dat ondermeer geresulteerd heeft in de nieuw door ons geïntroduceerde begrippen “gender racisme” en ‘Gender Apartheid” in het familierecht en het overheidsbeleid.

Google Testscore voor de begrippen “Gender Apartheid” en “Gender Racisme” op 4 april 2008:

- “Gender Apartheid” (33.900 Google Hits)

- “Gender Racism” (10.600 Google Hits)

- “Gender Racisme” (77 Google Hits)

Ik ben daarop zelf beide termen bewust veelvuldig in de internationale forums gaan gebruiken. De termen blijken daarbij ook in een enorme behoefte te voorzien om aan te duiden wat tot dan niet aangeduid kon worden. Beide termen zijn goeddeels ingeburgerd. Je vindt ze overal terug op forums en op de thuiswebsites van ouderorganisaties over deze onderwerpen, waaronder ook de websites van Fathers4Justice (zoek bijv. vervolgens naar het op deze pagina gebruikte begrip "Gender Apartheid")

Dat werk van het creëren van een eigen discours en eigen begrippen om de werkelijk bestaande misstanden bij overheid en familierecht ook in uit te kunnen drukken anders dan in verdriet en emotie is ook nog steeds en lang niet af. Er is op dat punt nog heel veel werk te doen. Als dat werk niet gedaan wordt, dan zijn betroffenen twee keer slachtoffer van de misstanden bij de overheid en het familierecht. Een keer wanneer het onrecht hen wordt aangedaan en opnieuw en voor de tweede keer wanneer de slachtoffers van deze misstanden aandacht en erkenning vragen voor die misstanden en aangedaan onrecht, maar daarvoor geen erkenning krijgen en genegeerd worden omdat er geen krachtige eigen taal gecreëerd en beschikbaar is om de misstanden ook in aan te duiden, te benoemen, te agenderen, bespreekbaar te maken en erkend te krijgen. Nu wordt hen niet alleen groot onrecht gedaan, zij worden daarna ook nog eens letterlijk doodgezwegen en genegeerd. Het ging en gaat erom om dat te stoppen en woorden te geven aan onrecht en onmacht om zo het zwijgen te doorbreken en verandering mogelijk te maken.

Met vriendelijke groet,

Peter Tromp
Vaderkenniscentrum
http://www.vaderkenniscentrum.blogspot.com

(*) De term "vaderloze samenleving" zelf dateert al uit 1919 en is afkomstig van de Oostenrijkse arts en psychoanalyticus Paul Federn die hem gebruikte in de titel van zijn boek "Zur Psychologie der Revolution: Die vaterlose Gesellschaft" met een na-oorlogse psychologische analyse van zijn (revolutionaire) tijd dat hij publiceerde nadat hij terugkeerde uit de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog.
(**) De Engelse termen "gender racism" en "Gender Apartheid" als aanduiding voor de ervaren discriminatie en ongelijke behandeling van vooral vaders in het familierecht en in het overheidsbeleid hadden toen beiden al een voorgeschiedenis. De terminologie had in iets andere vorm al eerder het licht gezien en duikt in het midden van de negentiger jaren van de vorige eeuw voor het eerst op in schriftelijke stukken, bijvoorbeeld in de schriftelijke discussies tussen de Britse vaders Eugen Hockenjos, Ivor Catt en Robert Whiston in de aanloop en voorbereiding op een bijeenkomst over vaderschap bij de Britse IPPR met Adrienne Burgess rondom de publicatie van haar boek "Fatherhood Reclaimed" ten tijde van de Britse Labour verkiezingsoverwinning in 1996. Gebruikt worden dan echter nog termen zoals "Father Apartheid", "Sexual Apartheid" en "Gender Injustice".

Een eerste variant van de term gender racism werd vervolgens op 12 augustus 2001 geïntroduceerd en gebruikt als "genderized racism" door een toen op de internationale forums schrijvende vader onder het pseudoniem "Advocate 100" (zie Eurodads bericht 4438 van 12 augustus 2001), terwijl de term "gender racism" zelf bijna 2 jaar later voor het eerst kort geïntroduceerd en gebruikt werd door respectievelijk Ivor Catt en door Matthäeus Huber, een Duitse immigrantenvader en leraar Spaans uit London, op 9 mei 2003 (zie Eurodads bericht 11289 van 9 mei 2003) in zijn verlate maar ontdane reactie op een al ouder BBC bericht van 10 maart 2001 waarin een "male curfew" gemeld werd voor de avonden voor de Colombiaanse hoofdstad Bogota: de 4 miljoen mannen van de stad mochten 's avonds en 's nachts helemaal de straat niet meer op om het zo veiliger te maken. Vanaf oktober 2004 verschijnen dan de eerste berichten van mijzelf met een systematisch gebruik van de term om deze breder ingang te laten vinden op de internationale forums. Eerst nogal onhandig vind ikzelf (zie hiervoor bv. mijn eigen berichten op het internationale forum Eurodads: Bericht 21234 van 11 november 2004; Bericht 21318 van 13 november 2004; Bericht 27072 van 1 augustus 2005; Bericht 27369 van 12 september 2005; Bericht 27370 van 12 september 2005; Bericht 27379 van 13 september 2007; Bericht 27520 van 10 oktober 2005), want ik moest zelf ook aan de terminologie wennen, maar al snel wende het systematisch gebruik ervan en de terminologie werd vervolgens ook snel door anderen opgepikt en overgenomen.

Ook de Engelse term "Gender Apartheid" zelf had al een voorgeschiedenis. De term "Gender Apartheid" als zodanig wordt voor zover ik heb kunnen nagaan voor het eerst gebruikt door Duncan Shields van Live Beat Dads United Kingdom (LBDUK) en het International Men's Network (IMN) in het geleverde begeleidend bewijs bij een petitie "REGULATION OF THE LEGAL PROFESSION INQUIRY" gericht aan het Schotse parlement.